Şiir

Kök

Kök

Bir ev var

O evde kadınlar, çocuklar ve ağaçlar(!)

Ve bir de o evin dışında

Kalbi taşlaşan şeytanlar…

Nutku tutulmuş devrin koca hebasıyız, kimin umurunda?

kök

Beynimin içi ambargo taslağı sanki

Köylüsünden

Şehirlisine,

Avrupalısına…

Görsen, tanısan herkes insan

Ama ne gariptir ki (yoktur)

Aklının muhtevasıyla sınanan!

Şimdi neredeler, büyük kentin neresinde?

Karanlığın kurtlar sofrasında

Her bir can

Gece bitiyor, gün doğuyor

Dağlar ülkesinden koca koca taşlar düşüyor sanki kalbime

Kin ve nefret birinci dereceden akrabalar

Şefkat ve merhamet ise bir o kadar uzaktalar

Tanışıklığımız, bodrum katındandır (insanlığımızın)

Sadece sessiz mezarlıklara çiçek gömerken görürler bizi

Ah,

Utandım!

Ama kendimden değil, hâlâ yaşıyor olmamdan

(Çünkü bu dünya merhametsizliğin başkenti)

DAHA FAZLA İÇERİK

“Kök” tarzında

Daha fazla “ŞİİR” içeriğine bu bağlantıya tıklayarak ulaşabilirsin!

GETURGEN Dünyasını YouTube’da keşfetmek ister misin? O hâlde bu bağlantıya tıkla!


Metin Editörü: Hatice KIRAÇ

Daha Fazla Göster

Mustafa Berkant CAN

22 yaşında kendi halinde biri.

İlgili Makaleler

6 Yorum

  1. Sesli okudum ve okurken fark ettim. Serbest edebiyata geçerken yazılmış cumhuriyet dönemi şiirlerini andırıyor . Yarım kalmış kelimelerin ahenki var. Kalemine sağlık😇

Bir cevap yazın

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu